Sinister Letters and Sore Feet

Anonymous Parodic Epic fr. 3-7 (Brandt)

Poverty, be brave and endure the foolish talkers.
For a multitude of sweets and pleasureless hunger overwhelm you.
Whomever the Muses taught their letters backward
Walked having chilblains under his feet
Hermokaikoxanthos prayed to father Zeus:
“Oh man-slayer: how many mortals have you assigned to Hell?”

τέτλαθι δὴ πενίη καὶ ἀνάσχεο μωρολογούντων·
ὄψων γὰρ πλῆθός σε δαμᾷ καὶ λιμὸς ἀτερπής.
οὓς ἐδίδαξαν ἀριστερὰ γράμματα Μοῦσαι
ἔστειχε δ’ ἔχων ὑπὸ ποσσὶ χίμεθλα
῾Ερμοκαϊκόξανθος ἐπευξάμενος Διὶ πατρί·
ὦ βροτολοιγέ, πόσους σὺ <βρο>τῶν ῎Αιδι προΐαψας;

The “backward letters” above (ἐδίδαξαν ἀριστερὰ γράμματα) is more precisely “left-side letters”, with either the pejorative sense of Latin sinister or just a general notion of wrongness. I took the comic lines below as inspiration.

Theognetus, fr. 1.7-8

“Wretch, you learned your letters backwards.
Your books have turned your life upside down.”

ἐπαρίστερ’ ἔμαθες, ὦ πόνηρε, γράμματα·
ἀνέστροφέν σου τὸν βίον τὰ βιβλία.

Suda

“Right-hand of the lord”: this phrase means influence coming from on high and good action in the holy writings. For the ancients used to call right-hand things prudent but left-hand things foolish. Sophocles writes: “You never walked to the left because of your mind, son of Telamôn.”

Δεξιὰ κυρίου: ἡ ἄνωθεν ῥοπὴ καὶ ἡ ἀγαθὴ ἐνέργεια παρὰ τῇ θείᾳ γραφῇ. Δεξιὰ ἔλεγον οἱ παλαιοὶ τὰ συνετά, ἀριστερὰ δὲ τὰ μωρά. Σοφοκλῆς· οὔποτε γὰρ φρένοθέν γ’ ἐπ’ ἀριστερά, παῖ Τελαμῶνος ἔβης.

Image result for ancient greek boustrophedon writing

Boustrophedon Style from the 5th Century BCE

Oedipus Parody Vases

One of the most iconic images of Oedipus in the 5th century BCE depicts the moment of his interview with the Sphinx. Here is a representative example (Beazley Archive 205372; Gregorian Etruscan Museum, Vatican City, Vat. 16541):

 

oedipussphinxv

This is the moment when the Sphinx asks Oedipus her famous question. The iconic nature of this also makes it ripe for parody.

oedipus-parody-3

This is the best picture I could manage of the scene (if you are interested, see J. Boardman’s article in JHS 90 (1970) 194-195. This vase features the beast masturbating and ejaculating while the hero looks on and holds his sword. It is dated to the mid-fifth century BCE. (I found it in the LIMC, number 69).

There is a much more tame version of the later, which maintains the phallus, but skimps on the erections and ejaculations. This vase is in the Boston MFA, 01.8036.

oedipus-parody-2

 

 

 

Hipponax Invented Parody? 14.698

Athenaeus, Deipnosophists

“Polemon, in the twelfth book of his To Timaios, writes about his studies on the authors of parody “I would call Boeiotos and Euboios word-smiths since they play deftly with multiple meanings and they surpass the poets who preceded them in earlier generations. But it must be admitted that the founder of this genre was Hipponax, the iambic poet. For he writes as follows in hexameter:

“Muse, tell me the tale the sea-swallowing
Stomach-slicing, son of Eurymedon, who eats without order,
How he died a terrible death thanks to a vile vote
in the public council along the strand of the barren sea.”

Parody is also accredited to Epicharmus of Syracuse in some of his plays, Cratinus the Old Comic poetry in his play The Sons of Eunêos, and also to Hegemon of Thasos, whom they used to call “Lentil Soup”, as he says himself.”

Πολέμων δ’ ἐν τῷ δωδεκάτῳ τῶν πρὸς Τίμαιον περὶ τῶν τὰς παρῳδίας γεγραφότων ἱστορῶν τάδε γράφει ‘καὶ τὸν Βοιωτὸν δὲ καὶ τὸν Εὔβοιον τοὺς τὰς παρῳδίας γράψαντας λογίους ἂν φήσαιμι διὰ τὸ παίζειν ἀμφιδεξίως καὶ τῶν προγενεστέρων ποιητῶν ὑπερέχειν ἐπιγεγονότας. εὑρετὴν μὲν οὖν τοῦ γένους ῾Ιππώνακτα φατέον τὸν ἰαμβοποιόν. λέγει γὰρ οὗτος ἐν τοῖς ἑξαμέτροις

Μοῦσά μοι Εὐρυμεδοντιάδεα τὴν ποντοχάρυβδιν,
τὴν ἐν γαστρὶ μάχαιραν, ὃς ἐσθίει οὐ κατὰ κόσμον,
ἔννεφ’, ὅπως ψηφῖδι <κακῇ>* κακὸν οἶτον ὀλεῖται
βουλῆι δημοσίηι παρὰ θῖν’ ἁλὸς ἀτρυγέτοιο.

κέχρηται δὲ καὶ ᾿Επίχαρμος ὁ Συρακόσιος ἔν τισι τῶν δραμάτων ἐπ’ ὀλίγον καὶ Κρατῖνος ὁ τῆς ἀρχαίας κωμῳδίας ποιητὴς ἐν Εὐνείδαις καὶ τῶν κατ’ αὐτὸν ῾Ηγήμων ὁ Θάσιος, ὃν ἐκάλουν Φακῆν. λέγει γὰρ οὕτως.

 

*Emendation suggested via twitter by Armand D’Angour

Muse, Tell Me About Dinner–An Epic Feast for Thanksgiving Week

Antiquity has bequeathed us many odd things. Among them, the Attic Dinner attributed to Matro of Pitane, a poet so obscure he does not merit his own wikipedia article. A student of Greek epic–even a rather poor one–should recognize the many allusions to Homer. (Of course, this poet is largely preserved by the gastronome Athenaeus).

“Dinners, tell me, Muse, of dinners, much nourishing and fine.
Which Xenokles the orator ate at my house in Athens.
For I went there too, but a great hunger plagued me—
Where I saw the finest and largest loaves
Whiter than snow, tasting like wheat-cakes
The north-wind lusted after them as they baked.
Xenicles himself inspected the ranks of men
As he stopped while standing at the threshold; next to him was the parasite
Khairephoôn, a man like a starving sea-gull,
Hungry, and well-acquainted with other people’s feasts.”

δεῖπνα μοι ἔννεπε, Μοῦσα, πολύτροφα καὶ μάλα
πολλά ἃ Ξενοκλῆς ῥήτωρ ἐν ᾿Αθήναις δείπνισεν ἡμᾶς·
ἦλθον γὰρ κἀκεῖσε, πολὺς δέ μοι ἕσπετο λιμός.
οὗ δὴ καλλίστους ἄρτους ἴδον ἠδὲ μεγίστους,
λευκοτέρους χιόνος, ἔσθειν δ’ ἀμύλοισιν ὁμοίους
τάων καὶ Βορέης ἠράσσατο πεσσομενάων
αὐτὸς δὲ Ξενοκλῆς ἐπεπωλεῖτο στίχας ἀνδρῶν
στῆ δ’ ἄρ’ ἐπ’ οὐδὸν ἰών. σχεδόθεν δέ οἱ ἦν παράσιτος
Χαιρεφόων, πεινῶντι λάρῳ ὄρνιθι ἐοικώς,
νήστης, ἀλλοτρίων εὖ εἰδὼς δειπνοσυνάων.

The first line quite obviously adapts the first line of the Odyssey:

“Of a man, tell me, Muse, a man of many ways who [suffered] many things…”

῎Ανδρα μοι ἔννεπε, Μοῦσα, πολύτροπον, ὃς μάλα πολλὰ

A Commentary on the Homeric Batrakhomuomakhia, Part 18: Lines 277-302

This is the eighteenth (and final) installment of our working commentary on the Homeric “Battle of Frogs and Mice”.

277 ῝Ως ἄρ’ ἔφη Κρονίδης· ῎Αρης δ’ ἀπαμείβετο μύθῳ·
278 οὔτ’ ἄρ’ ᾿Αθηναίης Κρονίδη σθένος οὔτε ῎Αρηος
279 ἰσχύει βατράχοισιν ἀμυνέμεν αἰπὺν ὄλεθρον.
280 ἀλλ’ ἄγε πάντες ἴωμεν ἀρηγόνες· ἢ τὸ σὸν ὅπλον
281 κινείσθω· οὕτω γὰρ ἁλώσεται ὅς τις ἄριστος,
282 ὥς ποτε καὶ Καπανῆα κατέκτανες ὄβριμον ἄνδρα
283 καὶ μέγαν ᾿Εγκελάδοντα καὶ ἄγρια φῦλα Γιγάντων.

284 ῝Ως ἄρ’ ἔφη· Κρονίδης δὲ βαλὼν ἀργῆτα κεραυνὸν
285 πρῶτα μὲν ἐβρόντησε, μέγαν δ’ ἐλέλιξεν ῎Ολυμπον.
286 αὐτὰρ ἔπειτα κεραυνὸν δειμαλέον διὸς ὅπλον
287 ἧκ᾿ ἐπιδινήσας. ὁ δ᾿ ἄῤ ἔπτατο χειρὸς ἄνακτος
288 πάντας μέν ῥ’ ἐφόβησε βαλὼν βατράχους τε μύας τε·
289 ἀλλ’ οὐδ’ ὣς ἀπέληγε μυῶν στρατός, ἀλλ’ ἔτι μᾶλλον
290 ἔλπετο πορθήσειν βατράχων γένος αἰχμητάων,
291 εἰ μὴ ἀπ’ Οὐλύμπου βατράχους ἐλέησε Κρονίων,
292 ὅς ῥα τότ’ ἐν βατράχοισιν ἀρωγοὺς εὐθὺς ἔπεμψεν.
293 ῏Ηλθον δ’ ἐξαίφνης νωτάκμονες, ἀγκυλοχεῖλαι,
294 λοξοβάται, στρεβλοί, ψαλιδόστομοι, ὀστρακόδερμοι,
295 ὀστοφυεῖς, πλατύνωτοι, ἀποστίλβοντες ἐν ὤμοις,
296 βλαισοί, χειλοτένοντες, ἀπὸ στέρνων ἐσορῶντες,
297 ὀκτάποδες, δικάρηνοι, ἀχειρέες, οἱ δὲ καλεῦνται
298 καρκίνοι, οἵ ῥα μυῶν οὐρὰς στομάτεσσιν ἔκοπτον
299 ἠδὲ πόδας καὶ χεῖρας· ἀνεγνάμπτοντο δὲ λόγχαι.
300 τοὺς δὴ ὑπέδεισαν δειλοὶ μύες οὐδ’ ἔτ’ ἔμειναν,
301 ἐς δὲ φυγὴν ἐτράποντο· ἐδύετο δ’ ἥλιος ἤδη,
302 καὶ πολέμου τελετὴ μονοήμερος ἐξετελέσθη

Continue reading

A Commentary on the Homeric Batrakhomuomakhia, Part 17: Lines 260-275

This is the seventeenth installment of our working commentary on the Homeric “Battle of Frogs and Mice”.

259 ῏Ην δέ τις ἐν μυσὶ παῖς Μεριδάρπαξ ἔξοχος ἄλλων,
260 Κναίσωνος φίλος υἱὸς ἀμύμονος ἀρτεπιβούλου·
261a μεριδάρπαξ ὄρχαμος μιμούμενος αὐτὸν ἄρηα
261β ὃς μόνος ἐν μύεσσιν ἀρίστευεν καθ’ ὅμιλον
261c Κναίσων μέν, βρατράχοιο βέλει πληγεὶς κατὰ χεῖρα
261 οἴκαδ’ ἴεν, πολέμου δὲ μετασχεῖν παῖδ’ ἐκέλευεν·
262a αὐτὸς δ’ ἑστήκει γαυρούμενος κατὰ λίμνην
262 οὗτος ἀναρπάξαι βατράχων γενεὴν ἐπαπείλει·
263a στεῦτο δὲ πορθήσειν βρατράχων γένος αἰχμητάων
263 ἀγχοῦ δ’ ἕστηκεν μενεαίνων ἶφι μάχεσθαι
264 καὶ ῥήξας καρύοιο μέσην ῥάχιν εἰς δύο μοίρας
265 φράγδην ἀμφοτέροισι κενώμασι χεῖρας ἔθηκεν·
266 οἱ δὲ τάχος δείσαντες ἔβαν πάντες κατὰ λίμνην·
267 καί νύ κεν ἐξετέλεσσεν ἐπεὶ μέγα οἱ σθένος ἦεν,
268 εἰ μὴ ἄρ’ ὀξὺ νόησε πατὴρ ἀνδρῶν τε θεῶν τε.
269 καὶ τότ’ ἀπολλυμένους βατράχους ᾤκτειρε Κρονίων,
270 κινήσας δὲ κάρη τοίην ἐφθέγξατο φωνήν·
271 ῍Ω πόποι ἦ μέγα θαῦμα τόδ’ ὀφθαλμοῖσιν ὁρῶμαι·
272 [οὐ μικρόν με πλήσσει Mεριδάρπαξ ὃς κατὰ λίμνην ]
273 ῞αρπαξ ἐν βατράχοισιν ἀμείβεται· ἀλλὰ τάχιστα
274 Παλλάδα πέμψωμεν πολεμόκλονον ἢ καὶ ῎Αρηα,
275 οἵ μιν ἐπισχήσουσι μάχης κρατερόν περ ἐόντα.

Continue reading

A Commentary on the Homeric Batrakhomuomakhia, Part 16: 226-259

This is the sixteenth installment of our commentary on the Homeric “Battle of Frogs and Mice”.

226 ῾Υδρόχαρις δ’ ἔπεφνεν Πτερνοφάγον βασιλῆα,
227 Λιτραῖον δ’ ἀρ’ ἔπεφνεν ἀμύμων Βορβοροκοίτης,
228 χερμαδίῳ πλήξας κατὰ βρέγματος· ἐγκέφαλος δὲ
229 ἐκ ῥινῶν ἔσταξε, παλάσσετο δ’ αἵματι γαῖα.
230 Λειχοπίναξ δ’ ἔκτεινεν ἀμύμονα Βορβοροκοίτην,
231 ἔγχει ἐπαΐξας· τὸν δὲ σκότος ὄσσε κάλυψεν.
232 Πρασσαῖος δὲ ἰδὼν ποδὸς εἵλκυσε Κνισσοδιώκτην ,
233 ἐν λίμνῃ δ’ ἀπέπνιξε κρατήσας χειρὶ τένοντα.
234 Ψιχάρπαξ δ’ ἤμυν’ ἑτάρου περὶ τεθνειῶτος
235 καὶ βάλε Πρασσαῖον κατὰ νηδύος ἐς μέσον ἧπαρ,
236 πῖπτε δέ οἱ πρόσθεν, ψυχὴ δ’ ᾿Αϊδόσδε βεβήκει.
237 Κραμβοβάτης δὲ ἰδὼν πηλοῦ δράκα ῥίψεν ἐπ’ αὐτόν,
238 καὶ τὸ μέτωπον ἔχρισε καὶ ἐξετύφλου παρὰ μικρόν.
239 ὠργίσθη δ’ ἄρ’ ἐκεῖνος, ἑλὼν δ’ ἄρα χειρὶ παχείῃ
240 κείμενον ἐν δαπέδῳ λίθον ὄβριμον, ἄχθος ἀρούρης,
241 τῷ βάλε Κραμβοβάτην ὑπὸ γούνατα· πᾶσα δ’ ἐκλάσθη
242 κνήμη δεξιτερή, πέσε δ’ ὕπτιος ἐν κονίῃσι.
243 Κραυγασίδης δ’ ἤμυνε καὶ αὖθις βαῖνεν ἐπ’ αὐτόν,
244 τύψε δέ οἱ μέσσην κατὰ γαστέρα· πᾶς δέ οἱ εἴσω
245 ὀξύσχοινος ἔδυνε, χαμαὶ δ’ ἔκχυντο ἅπαντα
246 ἔγκατ’ ἐφελκομένῳ ὑπὸ δούρατι χειρὶ παχείῃ·
247 Τρωγλοδύτης δ’ ὡς εἶδεν ἐπ’ ὄχθῃσιν ποταμοῖο,
248 σκάζων ἐκ πολέμου ἀνεχάζετο, τείρετο δ’ αἰνῶς·
249 ἥλατο δ’ ἐς τάφρους, ὅππως φύγῃ αἰπὺν ὄλεθρον.
250 Τρωξάρτης δ’ ἔβαλεν Φυσίγναθον ἐς ποδὸς ἄκρον.
251 ἔσχατος δ’ ἐκ λίμνης ἀνεδύσετο, τείρετο δ’ αἰνῶς
252 Πρασσαῖος δ’ ὡς εἶδεν ἔθ’ ἡμίπνουν προπεσόντα,
253 ἦλθε διὰ προμάχων καὶ ἀκόντισεν ὀξύσχοινον·
254 οὐδ’ ἔρρηξε σάκος, σχέτο δ’ αὐτοῦ δουρὸς ἀκωκή·
255 οὐδ’ ἔβαλε τρυφάλειαν ἀμύμονα καὶ τετράχυτρον
256 δῖος ᾿Οριγανίων, μιμούμενος αὐτὸν ῎Αρηα,
257 ὃς μόνος ἐν βατράχοισιν ἀρίστευεν καθ’ ὅμιλον·
258 ὥρμησεν δ’ ἄρ’ ἐπ’ αὐτόν· ὁ δ’ ὡς ἴδεν οὐχ ὑπέμεινεν
ἥρωας κρατερούς, ἀλλ’ ἔδυνε βένθεσι λίμνης

Continue reading

%d bloggers like this: